Éternelle Idole, Petit Modele [Ebedi İdol, Küçük Model]

1889 yılında tasarlandı, bu örneğin dökümü 1927 yılında yapıldı. Rodin Komitesi’ne göre Rodin hayattayken bu modelin bu boyutlarda yalnızca iki dökümü yapıldı. 1927-1945 yılları arasında Alexis Rudier dökümhanesi tarafından en az on üç döküm yapıldı - mevcut örnek bu dökümlerin en eskisidir. 1958 yılında Georges Rudier dökümhanesi tarafından bir döküm daha yapıldı.

Bu, 1889 yılında Rodin tarafından tasarlanan bu modelin, orijinal boyutudur. Eserin ilk dökümü 1891 yılında koleksiyoner Antoni Roux tarafından alındı.

Rodin, bu heykeli The Gates of Hell üzerinde çalışırken figürleri sağ kapı üzerinde bağımsız olarak yer alacak şekilde tasarladı. 1890 yılından önce figürler günümüzdeki kompozisyon halinde bir araya getirildi. Rodin, 1891’de koleksiyoner Antoni Roux’ya verilmek üzere bu modelin (o hayattayken dökümü yapılan tek örneği olan) 17cm’lik küçük bronz bir heykelini yaptı. Roux daha sonra Rodin’i bu modelin -sonradan Jean Escoula tarafından mermerden yontulacak olan- daha geniş bir versiyonunun yapılması için cesaretlendirdi. Rodin, 1893 yılında heykelin mermer versiyonunun alçıdan kalıbını aldı.

Eternal Idol, Rodin’in en muhteşem grup çalışmalarından bir tanesidir ve eserin yansıttığı duygusal enerji, bir dizi sembolik yoruma yol açmıştır. Eser, genellikle duyarlı hayranlığın/şefkatin tasviri olarak görülür, erkeğin ellerini arkada birleştirmesi, kadına duyduğu saygıyla karışık sakınmanın bir göstergesi olarak algılanır. Başka bir görüşe göreyse, erkeğin ellerini arkada birleştirmesi, saygıdan değil daha çok kölesi olduğu, kendisine acıyarak bakan kadından kaçamadığının bir belirtisidir.

Camille Claudel’in bu eserden bir yıl önce, yani 1888 yılında tasarladığı L’Abandon ile bu mevcut eser arasındaki benzerlikleri görmezden gelmek mümkün değildir. Claudel’in şaheserindeki kompozisyonda, Eternal Idol’un figürleri arasında açıkça belli olan duygusal boşluk yerine, birbirine sevgiyle sarılmış iki figür bulunmaktadır.

Belki de bu eser, Rodin’in uzun süredir birlikte olduğu ve çok kısa bir süre sonra sonsuza kadar reddedeceği sevgilisi ve metresine olan hislerinin yansımasıdır. Rodin’in birçok asistanından biri olan Jules Desbois, eserin ortaya çıkışı ile ilgili şunları anlatır; “Bir gün, bir yapı iskelesine çıkmış Burghers of Calais üzerinde çalışırken, iş arasında bulduğu boşluklarda masanın üzerine uzanmış çıplak genç bir kadının heykelini yapan Rodin’I farkettim. Çizimin sonuna doğru Rodin, kadının üzerine doğru eğildi ve onu nazikçe göbeğinden öptü. Bu, ona keyif veren, doğaya hayranlığını gösteren, hoş bir jestti.”

Belki de Rodin’in muhteşem bir çok eserinde olduğu gibi, bu eserinde de modelin gerçek gücü, onun anlaşılmazlığında yatmaktadır. 1903 yılında Rodin hakkında bir yazı yazan şair ve yazar, Rainer Maria Rilke bu eserle ilgili şunları söyler, “bu kompozisyondan gizeme bulanmış bir ihtişam yayılıyor. Hiç kimse buna bir anlam yüklemeye kalkışmamalı. Çünkü binlercesi var. Bu eserde Araf’ın atmosferini çağrıştıran bir şeyler var. Cennet yakınlarda bir yerde, ancak henüz ulaşılabilmiş değil; Cehennem de yakınlarda bir yerde, ancak henüz unutulabilmiş değil.”